Drie, twee, één. Aftellen, herberekenen. Normaal gesproken is reconstrueren geen probleem. Zelfs in het donker tast ik net zo lang totdat ik een beeld heb geschapen. Soms een lichaam, vaak een meubelstuk. Vorm, tempratuur en structuur. Het donker maakt me duizelig, ik wil gaan zitten maar heb geen idee met wat voor ondergrond ik te maken heb. Ik sta stil. Het enige geluid is mijn ademhaling. Ogen open of dicht, het maakt weinig verschil. Mijn schoenen staan vlak naast me want mijn linkerteen rust op een veter. Langzaam word ik me bewust van het oppervlak waarop ik me bevind. Verrassend zacht en wellicht aangenaam. Ik stuur mijn handen uit op onderzoek. Ze treffen van alles aan maar niets wat ik herken. Er trekt een warme stroom over de grond, er begint iets vlak bij mijn schouder te tikken. Mijn rechterarm laat ik opzij zwaaien. Er valt iets, rot een seconde of twee en komt dan tot stilstand. Even is het stil maar dan word ik me bewust van nogmaals een tikkend geluid. Ditmaal verminderd in volume. Mijn knieën beginnen pijn te doen. Met een soepele beweging land ik midden in zachte voorwerpen. Stof kraakt, ik zak diep weg en een suf gevoel overvalt me. Uiteindelijk weet de slaap me te vangen. Uit gewoonte sluit ik mijn ogen en langzaam glijd ik weg. Optellen, wegzakken. Een, twee drie.
- Illustrator zoekt schrijver 2
-
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=92.1)
zwartwater- November 14th, 2009
- Natuurlijk
-
- zwartwater
- October 31st, 2009
Je smijt met de mededeling alsof het een afgedragen t-shirt is. 'En ik heb een vriendinnetje.' Ik geef mezelf de opdracht om te glimlachen, mezelf een beetje te sparen, enkel dat eerste gaat me redelijk af. In combinatie met het zachte kaarslicht is mijn onoprechte glimlach een bizarre vertoning. Natuurlijk ben ik blij voor d'r, natuurlijk was ik de gene die vertrok. Eenmaal thuis lees ik nogmaals je verhalen en besef dat er maar betrekkelijk weinig daadwerkelijk over mij gaat. Ik ben een klein deel van je herinnering. Nu ik niet meer de kans krijg om nogmaals in korte tijd bezit van je te nemen heb ik spijt. Nu pas? Ja, nu pas. Omdat ik deze week voor het eerst zag dat jij een van die mensen bent die ik nooit kwijt heb willen raken. Natuurlijk zul je er nog zijn, in aangepaste vorm. Hartelijk maar platonisch, incidenteel. Misschien zal ik ooit nog wat voor je schrijven, puur zakelijk. Maar de hoop is er uit.
Het is reactie op actie. Feiten, logische verlopen. In mijn hoofd schets ik hoe je nieuwe geliefde er uitziet, maar vooral hoe ze is. In balans, weloverwogen. Al haar impulsieve daden zijn van te voren ingeschat en berekend. Ook weet ze wat ze wil, hoe haar leven er uit zal zien. De rust waar je aan toe bent, afgewisseld met af en toe een uitspatting. Alles wat ik niet ben. Alles wat ik niet zal zijn. Mijn ondertonen zul je af en toe in haar zien, maar nooit zullen ze iets stukgooien of wegrennen.
Ik probeer mijn ademhaling weer naar normaal terug te brengen en de conversatie weer op te pakken. Ook probeer ik mijn verwachtingen bij te stellen, want wad had ik eigenlijk verwacht? Met moeite neem ik een slok van mijn koffie. We wachten tot we weggestuurd worden, dit vinden we niet erg, want we wisten dat er meer gasten zouden komen. De bediening gaat er vandoor met mijn kauwgom en jij gaat er weer vandoor met mijn hart. Mijn hart, mijn eigen hart. Ik verlies haar zo graag aan jou. Net zo lang totdat ik het niet meer aan kan, waarop een val volgt. En op die val volgt het weer opnieuw beginnen. Het zijn de natuurlijke gang van zaken, mijn heilige patronen en manieren.
Het volgende nieuwe begin reserveer ik vandaag voor jou.
- Open deur
-
- zwartwater
- October 23rd, 2009
Jij bent slank, ik iets minder, maar in principe zouden we door één deur kunnen. Een zomer lang is het ons gelukt, zonder onze kleren te scheuren aan uitstekende schroeven of haken kwamen we binnen. Een hemdje en spijkerbroek voldeden prima, door de hitte en zijn klammigheid. Nu we onze winterkleren dragen is het anders. Jouw sjaal raakt verstrikt in de mijne en één wijnvlek in mijn witte deken deed me de das om. Ik had nooit dronken moeten worden. Deze zin herhaalt zich in mijn hoofd terwijl ik op mijn nagels bijt.
Als ik niet was uitgebarsten, was je dan gebleven? Mijn gedachten blijven in de theoriesfeer. Jij wilde me niet lastigvallen met de feiten, ik had immers vakantie. Vakantie van m'n hysterie en gedoe. Broodnodig en verdiend. Moe van het afbreken en weggooien, moe van de glasscherven en platgetrapte zoutjes in het blauwe tapijt. Het liefst zou ik speciaal voor jou op mijn tenen lopen, een onhandige maar goed bedoelde choreografie.
Nu zie ik dat dat niet gaat. Ik hoop dat jouw vertrek je oplevert wat je graag wil. Dat je vindt wat je zoekt, op een paar fors betaalde vierkante meters. Je weet waar ik ben, je hebt hier immers gewoond. En zolang er één schilderij blijft hangen zul je dat altijd blijven doen.
- 23.15
-
- zwartwater
- October 1st, 2009
Gister heb ik voor het eerst in tijden weer over je gesproken. Het kwam in principe onverwacht. Al verrast de melancholie me nooit, zo rond een uur of twaalf na het drinken van rode wijn. De ochtenden, middagen en nachten. Niets bleef onbesproken, veilig opgekruld op de bank. Tussen de muren van een zorgvuldig uitgekozen vriendschap. Ik liet foto's zien en hij knikte goedkeurend. Zo kreeg ik toestemming om je te zien als volwaardig voormalig geliefde. En je nogmaals te laten gaan.
- Illustrator zoekt schrijver
-
- zwartwater
- September 10th, 2009
Het zijn niet je veren, maar je zwaarte waar ik over struikel. Grijs van de lucht lijkt over te gaan in het grijs van je verendek. Ik woon in deze stad, de stad waar jij met beide poten instaat. Zonder jouw aanwezigheid kan ik niet bestaan. Al deze huizen zijn gebouwd op jouw ietwat hangende vleugels, je snavel met mondhoeken die naar beneden wijken.
Vandaag is het weer zo’n dag, een dag waarop ik zeker weet dat je thuiskomt. Om heel eerlijk te zijn heb ik de koffievlekken nog niet uit je shirt verwijderd. Omdat ik weet dat je dan voorgoed wegvliegt, weg van huis en hart. De blik in je ogen is allang niet meer gericht op mijn raam, maar bevindt zich ver voorbij de horizon. Omdat zowel jij als ik niet weet wat er komen gaat.
Ach, knijp je oogleden nog eenmaal dicht, van onder naar boven of boven naar onder, hoe jullie vogels dat ook doen. Neem me mee, ver van deze stad vandaan. Ik ben je mooiste vlucht.
- .
-
- zwartwater
- August 12th, 2009
Zo zoet en uitgekauwd
daarna zacht opgeraapt
doorgeslikt en verteerd
zo'n zomer, verpakt
uitgepakt en weer
opgeborgen
Verzonnen, verdraaid
me verslikt in je bot
je uitgeademd en uitgespuugd
zoekgeraakt maar daarna
verslonden en bemind
- Zomerzon
-
- zwartwater
- August 7th, 2009
Mijn eerste avond zonder drank. Ik verheug mij op wakker worden zonder hoofdpijn, de eerste sigaret zonder te moeten overgeven. Een nieuwe asbak, de eerste avond al afgewassen. De hitte trekt langzaam uit het huis. Muggen volgen hun weg naar het licht, het is ze vergeven. Mij is het nog niet vergeven. De grote stapels afwas, ik heb het licht maar uit gedaan. Zo ontken ik mijn eigen chaos. In de keuken en in haar hart. Stap voor stap wordt ze verwijderd. Mezelf verantwoorden is nooit mijn sterkste punt geweest, vandaag is dan ook geen uitzondering. Ondanks haar zelfbedachte gebreken, die alleen zij ziet, is het me nog niet gelukt haar te vergeten. Zij is in het bezit van een liefde die vanzelfsprekend is. Een soort geduld waarvan ik onder de indruk ben. Het soort geduld wat moet worden benadrukt door iemand die het herkennen kan, en beantwoorden. Het is mij nog nooit gelukt. Ik ben slechts aantrekkelijk voor zij die gewend zijn aan verandering. Zij die er niet zonder kunnen. Want ik ben het grootste probleem. Voor mezelf, en voor iedereen die van me houden durft.
Mijn eerste zomer met en zonder jou. Ik mis je niet, ik mis enkel mezelf. Het begin van de zomer en mijn liefde hier voor. Vlak voor het allemaal begon, de stilte voor de storm.
De zon schijnt op mijn huid maar ik voel enkel de klamme hitte. Mijn zoektocht begint waar de zomer eindigt. Naar de herfst die mij vertelt dat het genoeg is geweest en dat de winter er aankomt. In afwachting van de lente en als vanzelfsprekend overloopt in de zomer. Dan zal mijn hoofd weer tollen, er afdraaien en voor de voeten eindigen van iemand die het ook niet zo goed weet. En elk mogelijke blijk van grenzen zullen ontbreken. Weer zal ik huilen en liefhebben, afgewisseld met mijn koffers in en uit pakken. God, mijn gekte groeit met de dag. Ik houd er van, maar hoop op verbetering. Dit gaat hand in hand, en zo blijft het.
- Huis aan zee
-
- zwartwater
- July 31st, 2009
Je bericht staat bol van moraal. Hoe jij mij ervaart, en hoe ik het verkeerd zie. Best aardig, maar wat jij niet begrijpt is dat ik het alleenrecht heb op mijn ondergang. Dus ook in het contact verbreken met jou. Een engel als jij hoort niet weg te kwijnen op het strand. Maar oh, wat zou het fijn zijn om door jou gered te worden. Dronken van de zilte zeelucht, mijn ogen gevuld met hoop. Golven die worden gebroken door jouw aura van licht. Menig barok schilder heeft zich laten verlijden tot het schilderen van dit soort wanstaltigheid.
Laat me niet meer toe, wees mijn tegenreactie en doe het tegenovergestelde. Verlaat me en kom niet terug. Zelfs al smeek ik je. Gooi ik woorden als messen. Word maar geen lid van mijn eenmansleger, daar ben ik voorlopig niet op gebouwd. Want ik red mezelf. Het is mijn tweede natuur, mijn tranen veeg ik af aan mijn donkerblauwe trui. Mijn moeder poetst net zo lang tot mijn gezicht schoon is. Mijn ouders hebben een huis aan zee, een huis van onverwoestbaar hout. 'Natuurlijk ga ik niet weg, raar druifje.' Ze poest de laatste vegen uit mijn hals. 'Deze mascara is bedoelt voor uiterst stabiele mensen.' Dan lachen we, net zo lang tot de wind gaat liggen.
- Onvoorspeld
-
- zwartwater
- July 31st, 2009
Het is me eerder verteld. 'Het enige voorspelbare aan jou is dat je onvoorspelbaar bent.' In boeken beschreven maar jij was de gene die me doorhad, en daar heb je het bij gelaten. Tot mijn grote spijt. Want ik had tot op de dag van vandaag graag naast je gelegen.
Je hebt me vergeleken met de zee, hoe ook mijn gezicht zo maar veranderen kan. Mijn kleur, mijn branding. Gestrand naast je liggen huilen. Jouw armen om mij heen, en alles wat je zei was waar. Je had nog minder grenzen dan ik en wist daar mee om te gaan. We hebben allebei ogen die doen denken aan die zelfde zee. Die nacht ben ik uit bed gestapt en heb je voorgoed de deur gewezen. Al is voorgoed bij mij nog altijd betrekkelijk. Want het eindigt in de ochtend en kortstondig duurt een eeuwigheid. Ik mis je zo. Jou, en alle anderen. Die wel van een dagje strand houden maar er absoluut niet zouden willen wonen. Natuurlijk hebben ze een poging gedaan, maar ik win altijd.Ik laat het net zo lang stormen totdat ik de enige ben die overblijft. Onder het puin liggen zij die bij me bleven. De beste vlucht is die door de duinen. Langs de huizen met armen die wijd open staan. En stemmen die zeggen: 'Zie je nou wel, maar haar is niet te leven.' Waar jullie af en toe nog huilen en alleen met mooi weer de zee in gaan.
Mijn zee. Ik wacht, op iemand die niet kan wachten totdat het weer stormen gaat.
- Sontagrust
-
- zwartwater
- July 20th, 2009
Je weet precies waar ik mee bezig ben. Zonder me daadwerkelijk te bestuderen heb je me door. Een diagnose is uit ervaring gesteld en ik stem in. Mijn hart bevindt zich achter mijn keel en verzamelt het vocht. Met een droge mond probeer ik een vraag te stellen, omdat jij daar om vraagt. Mijn heldere geest heeft me tijdelijk in de steek gelaten en zit geduldig te wachten in de open ruimte hiernaast. Ik vermoedde het al. 'Als ik iets niet snap, of iets niet wil, kan ik jou dan bellen?' Jij schudt je hoofd. Dit is onmogelijk, ik word naar een andere afdeling gestuurd, op een andere wachtlijst gezet en wil het liefst op het camel kleurige tapijt gaan zitten. Om te huilen, lachen, rennen, spelen. Net zolang tot dat jij me echt kent. Los van het label dat aan mijn enkels bungelt. Als een toonbeeld van rust verlaat ik het kantoortje, in de wachtruimte probeer ik op te pakken waar ik mee bezig was. De medemens aan het lachen maken, met grappen over ellende die ik zelf dood geanalyseerd heb, maar nog niet snap. De hele dag wacht ik op onvermijdelijke tranen, maar ze blijven weg.
Pas als het helemaal stil is durf ik te luisteren. De nacht komt als een lang verwachte vriend en slaap is hierbij een spelbreker. Susan Sontag heeft plaats genomen op mijn bank, ik heb haar gekocht. Ze fluistert als ik niet slapen kan en schreeuwt me tot rust. Hier bij bedank ik haar, stille en ongelezen woorden zo rond een uur of acht over twaalf.
